Onverwachte (neven)effecten
Deze maand is het twee jaar geleden dat de Umutima School is geopend. Een grote stap voor de Umutima Foundation. Ik ben blij dat we deze stap hebben durven zetten. We voorzien echt in een behoefte. De kinderen die les krijgen op de Umutima School hadden anders geen kans gehad op onderwijs. De moeders hebben niet de financiële middelen om uniformen, schoenen en schriften e.d. te kopen. De resultaten van de kinderen zijn boven verwachting. We hadden niet verwacht dat ze zo snel zo goed Engels zouden spreken. Aan het einde van de primary school (basisonderwijs) moeten de kinderen examen doen. Dit jaar doen de eerste twee kinderen examen. We zijn zeer benieuwd hoe ze het zullen doen. Wij hebben alle vertrouwen in een goed resultaat en de kinderen gelukkig ook.
Op dit moment hebben we vijf klaslokalen. Dat was in aanvang genoeg, maar doordat de lestijden zijn uitgebreid is er behoefte aan meer leslokalen. De kinderen gaan nu de hele dag naar school en hierdoor kan er niet langer een lokaal gedeeld worden. Ook willen we graag een pré-school starten. Dit is voor de kinderen van 4 tot 6 jaar. Op deze manier kunnen we de kinderen alvast voorbereiden voor het basisonderwijs. Het is bijzonder fijn dat we volgend jaar deze uitbreiding kunnen realiseren. Er zal een gebouw gebouwd worden met drie klaslokalen, een mediaruimte en een kantoor. Op dit moment zijn we een opslagruimte aan het bouwen. Dit gebouwtje krijgt twee ruimtes, één ruimte voor gereedschap e.d. en één ruimte voor de opslag van maïs, bonen en pinda’s. Met het oog op de verwachte toename van de kinderen in de komende jaren is de huidige opslag te klein.Dit zijn mooie ontwikkelingen voor de Umutima Foundation.
De effecten van ons werk zijn niet altijd zichtbaar omdat ze buiten ons gezichtsveld gebeurd zijn. Ik heb een bijeenkomst gehad met de moeders van grade 1. We zagen dat niet alle kinderen altijd naar school komen of soms te laat zijn en we wilden dit graag bespreken. Er kwamen in eerste instantie maar zes moeders. Gelukkig schoven er later nog drie moeders aan. Het was een goede bijeenkomst. Tijdens de rondvraag zei één van de moeders: Ik kan niet lezen en schrijven maar nu mijn dochter hier op school zit leer ik ook lezen en schrijven. Als mijn dochter thuis komt dan laat ze mij zien wat ze geleerd heeft en zo leer ik ook lezen en schrijven. Dit raakte mij. Ik kreeg kippenvel, moest een paar keer knipperen met mijn ogen en even slikken. Ook werd ik geraakt door de manier waarop de moeder het vertelde. Ze was trots, trots op haar dochter maar ook trots op zichzelf. Haar eigenwaarde en haar zelfvertrouwen waren merkbaar toegenomen. Hoe fantastisch is dit.
Hartelijke groet,
Gerda
