Nieuw schooljaar, nieuwe kinderen
In januari is het nieuwe schooljaar gestart en we hebben 31 nieuwe kinderen in grade 1. Dat is volle klas. Al deze kinderen komen uit gezinnen met maar één volwassene. Vaak is dit de moeder, soms de oma of tante. In de weken voorafgaand aan de start van het nieuwe schooljaar heb ik iedere familie bezocht om te kijken of ze aan onze voorwaarden voldoen. En dat doen ze dus de kinderen zijn welkom op de Umutima School.
Iedereen moet weer een beetje wennen en zeker de nieuwe kinderen. De eerste dagen zag ik al dat de pilaren op de veranda gebruikt werden om langs de buitenkant eromheen te klimmen. Dat is niet de bedoeling. Ook is er weer uitgelegd hoe een toilet met een spoelbak werkt. De kinderen kennen dit niet omdat ze dat thuis niet hebben.
Dertig kinderen meer is ook dertig maaltijden per dag meer. Dat was de eerste dagen wel een uitdaging. Hoe laat moeten we starten met koken om alles op tijd klaar te krijgen? Hoeveel mealie-meal moeten we meer gebruiken zodat we genoeg hebben en niets tekort maar ook niet teveel hebben. Na een week hebben we het in de vingers en weten we de hoeveelheden om alle kinderen te voorzien van een maaltijd tijdens de lunch. Alle kinderen komen gelukkig niet tegelijk eten. Ze komen in twee groepen en dat komt heel goed uit. Er zit een kwartier verschil tussen en dat is precies genoeg om alles goed te laten verlopen.
Mooi om te zien dat na ruim een week ook de nieuwe kinderen het zelf regelen met handen wassen en dat we er niet meer constant bij te hoeven staan om het soepel te laten verlopen.
Pas hadden we passievruchten gehad en we hadden ze afgespoeld bij de kraan en de juiste hoeveelheid in een teil gedaan om uit te delen na het eten. Een paar kinderen van grade 4 stonden bij het handen wassen een beetje raar te doen. Het was niet zo als anders en mijn argwaan was gewekt. Ik vroeg aan één van de jongens: Wat stop jij nu in je broekzak? En ja hoor, daar kwam een passievrucht uit. Wie heeft er nog meer passievruchten gepakt zonder toestemming? Zeker 6 van de tien. Die hebben alle zes een reprimande gekregen en wat is het dan fijn dat ze inmiddels redelijk Engels spreken. Ik heb dan niemand nodig om te vertalen. Aanbieden van excuses is hier wel een dingetje. Dat doen ze liever niet. Twee jongens bleven halsstarrig weigeren. Na een gesprek met de leerkracht koos er één eieren voor zijn geld en de ander bleef weigeren. Na een gesprek in het kantoor kwam hij gelukkig toch tot de conclusie dat het beter was om zijn excuses aan te bieden. Als ik dan thuis ben dan moet ik altijd wel even glimlachen om zo’n situatie. Het zijn kinderen en ze verkennen hun grenzen.
Hartelijke groet,
Gerda
